Οι θαμώνες του γυάλινου κόσμου των Βρυξελλών: Πανταχόθεν γυαλί, πλέον. Πολύ γυαλί στις Βρυξέλλες. Γυάλινος κόσμος αντιφατικός και αντιθετικός σε βαθμό που θυμίζει την επώνυμη μελωδία του Στέλιου Καζαντζίδη. Όλη αυτή η επέκταση των γυάλινων κατασκευών, επιπλέον, μου θύμισε και μια από τις πιο παραπεμπόμενες φράσεις ενός από τα πορίσματα του βιβλίου «Nuclear Strategy and European Security Dilemmas» (1988). Πριν από ακριβώς 29 χρόνια. Διόλου τυχαία παραπέμπεται ολοένα και περισσότερο καθότι η ανάλυση και τα πορίσματα καθίστανται ολοένα και περισσότερο επίκαιρα: «Η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στους τομείς του εμπορίου και της οικονομίας, καθώς επίσης και νομικό κεκτημένο, είναι επισφαλή, επειδή εκκολάφθηκαν, επιβίωσαν και διαιωνίστηκαν μέσα στο γυάλινο στρατηγικό θερμοκήπιο (glasshouse) που δημιούργησε και διαιώνισε η στρατηγική κάλυψη των ΗΠΑ».

Τάδε έφη Παναγιώτης Ήφαιστος, καθηγητής διεθνών σχέσεων, πολυγραφότατος ερευνητής, αναλύοντας την πορεία της Ευρώπης ως Ένωση που τίποτα δεν θυμίζει την ιδρυτική της διακύρηξη.Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα.

euroatlanticΤα ίδια ή παρόμοια πορίσματα και σε πολλά άλλα κείμενα στα Αγγλικά και Ελληνικά συμπεριλαμβανομένων και πολλών μονογραφιών για τα ευρω-στρατηγικά ζητήματα στην Ελληνική γλώσσα. «Αιρετικά» κείμενα με κάθε κριτήριο, τα οποία μέσα μια απέραντη ιδεαλιστική βιβλιογραφική οχλοκρατία, προσπαθούσαμε όπως και μερικοί ακόμη να αναλύσουν τους προσανατολισμούς στα πεδία τόσο της στρατηγικής όσο και της ολοκλήρωσης. Εάν επανέρχομαι εδώ σε αυτά είναι γιατί σημαντικά γεγονότα στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα που σχετίζονται άμεσα με αυτές τις αναλύσεις, αφορούν ζωτικά την χώρα μας. Τόσο την εθνική στρατηγική της Ελλάδας –αν μπορεί να υπάρξει πια– όσο και την διάγνωση των αιτίων των βαθύτατων προβλημάτων τους νεοελληνικού κράτους. Όπως και στην συμβατική ιατρική, στην ιατρική της διεθνούς πολιτικής, χωρίς σωστή διάγνωση των αιτίων και χωρίς σωστή θεραπεία δεν υπάρχει ίαση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μέσα στο προαναφερθέν «στρατηγικό θερμοκήπιο των ΗΠΑ» επιτεύχθηκαν δύο κεκτημένα, ασυνήθιστα για τις διακρατικές σχέσεις: Πρώτον, μια εκτεταμένη συνεργασία στα οικονομικά πεδία. Δεύτερον, ένα εκτεταμένο σύστημα νομικών και εν γένει κανονιστικών ρυθμίσεων το acquis communataire. Επισφαλές, όμως. Δεσμευτικών ρυθμίσεων σε βαθμό που δεν συναντάται σε κανένα άλλο πεδίο των διακρατικών σχέσεων.


39-ifestos-diplomatia
Το 1989-1992, πολλοί υποστηρίξαμε ότι με καθαρά όρους διεθνούς πολιτικής αυτό είναι τόσο σημαντικό ούτως ώστε θα πρέπει να διαφυλαχθεί από ιδεαλιστικά άλματα που θα έθεταν το εγχείρημα μέσα σε κενό αέρος εν μέσω αντιθέσεων και αντιφάσεων. Καθότι περιθώριο για Ένωση δεν υπήρξε ποτέ. Στην Ευρώπη είχαμε, έχουμε και θα έχουμε κυρίαρχα κράτη. Το ζητούμενο ήταν πάντα πως θα συνεργαστούν για να μην συγκρουστούν όχι το πώς θα ισοπεδωθούν μέσα από μια ωφελιμιστική και χρησιμοθηρική οικονομική ανθρωπολογία που θα αποδυνάμωνε την δύναμη των μελών, δηλαδή την εθνική τους υπόσταση και τις εθνικές τους παραδόσεις. Σε αυτό, σημειώνω, αντιστάθηκε ο πρόεδρος Ντε Γκολ.

Εν τούτοις, οι αποφάσεις της περιόδου 1989-92 κινήθηκαν πάνω στην ιδεαλιστική πεπατημένη για ουτοπικούς άνευρους, άχρωμους και γραμμικά κινούμενους «λαούς», τα μέλη των οποίων θα ήταν ωφελιμιστικά κινούμενοι και τίποτα άλλο. Το αποτέλεσμα είναι ότι μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ολοένα και περισσότερο όχι μόνο τα στρατηγικά ζητήματα της Ευρώπης φανερώνουν το πόσο ευάλωτο ήταν το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά και το πόσο οι οικονομικές αποφάσεις αποδεικνύονται μοιραίες.

 

[ piotita ]

Ετικέτες