Απολαύστε συζήτηση (το ζουμί της):

Συνοδός: Δεν με ενδιαφέρει τι εισηγήθηκε ή τι δεν εισηγήθηκε η μητέρα σου, αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι δεν γουστάρω να σε σηκώνω κάθε μέρα από το τροχοκάθισμα και να σε “περπατώ” δέκα βήματα γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι μέσα στα καθήκοντά μου. Να πεις στη μαμά σου να σου βρει άλλον για να σε “περπατά”, εγώ βαρέθηκα, πάει και τελείωσε…

Μαθητής δημοτικού (με κινητική αναπηρία): ….

Αποσιωπητικά = άφωνος.

Άφωνοι, προφανώς, και οι λεγόμενοι αρμόδιοι του Κυπριακού υπουργείου παιδείας, αυτοί ντε, οι εθισμένοι κάθε λίγο και λιγάκι να απαντάνε γενικά και αόριστα με τις τυπικές εκείνες τριτοκοσμικού τύπου ανακοινώσεις που copy paste επαναλαμβάνουν ότι “είναι πολύ άδικο διαρκώς να διαμαρτύρονται όσοι και όσες διαμαρτύρονται μιας και έχουν γίνει βήματα προόδου και δεν πρέπει όλα να τα ισοπεδώνουμε”.

Άφωνοι και εμείς από τον διάλογο που μας μεταφέρθηκε, τι διάολο να σχολιάσεις κρατώντας τα προσχήματα της ευγένειας για μια τέτοια και τόση “σκέτη αηδία”;

Μόνον ότι – έτσι για τα προσχήματα – δεν είναι οι συνοδοί οι κύριοι αυτουργοί του επί χρόνια εξελισσόμενου εγκλήματος, αλλά αυτοί που “σκέτη αηδία” έχουν το μέγα θράσος να εγκαλούν τους γονείς και κηδεμόνες όταν οι τελευταίοι διαμαρτύρονται βλέποντας τις ζωές των παιδιών τους με αναπηρία να καταστρέφονται. Αυτοί είναι, οι του υπουργείου παιδείας “άθλιοι”, οι κύριοι (ηθικοί) αυτουργοί. Άφωνοι τελείως όταν το κάθε μικρό έγκλημα – από τα πολλά καθημερινά που συνθέτουν το μέγα έγκλημα του εκπαιδευτικού αποκλεισμού των παιδιών με αναπηρία – συντελείται, όμως όλο φωνή, φασαρία και πόζα όταν εγκαλούν τους εύλογα διαμαρτυρόμενους με μέλημά τους μοναδικό (και αυταπόδεικτο) να το συγκαλύψουν.

[ egomiocyprus ]