Από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η οποία είναι μέρος του κυπριακού προβλήματος,ουδέν που να επαναφέρει τα πράγματα στην πρωταρχική κατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αντιθέτως όλα δείχνουν την πλήρη τουρκοποίηση της Κύπρου, όσο σωβεί η κυπριακή κρίση. Οι πολύ ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις του διεθνολόγου Π. Ηφαιστου το δηλώνουν σαφώς και διαβάστε τα παρακάτω.

Ελλάδα και Κύπρος δεν έχουν προσδιορίσει με σαφήνεια τα εθνικά συμφέροντα και δεν έχουν δημιουργήσει δομές για τον σχεδιασμό και την χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής. Βασικά μας παίρνει ο Χείμαρρος της διεθνούς πολιτικής και μας εξαποστέλλει προς κρημνούς και βράχια. Για να είμαστε ακριβείς, αυτό συμβαίνει τους δύο τελευταίους αιώνες μετά την Ελληνική Επανάσταση.

 

Δεν μπορεί να αποτελεί εθνικό σκοπό ή εθνικό συμφέρον και δεν μπορεί να χαραχθεί εθνική στρατηγική εάν η απόφασή μας είναι να αυτοκτονήσουμε.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) στην Κύπρο στην οποία οδηγηθήκαμε μετά από συνεχείς υποχωρήσεις.

Η ΔΔΟ σημαίνει ουσιαστικά την δημιουργία ενός Τουρκικού κράτους εντός μιας διαλυμένης ΚΔ όπου οι έποικοι και οι φανατικοί πράκτορες της Άγκυρας θα κυριαρχούν με αποτέλεσμα όπως συνέβη σε ανάλογες περιστάσεις σύντομα η Κύπρος να εισέλθει σε πεδία μεγάλης αστάθειας και να τουρκοποιηθεί.

Αντί λοιπόν να χαράξουμε κόκκινη γραμμή εθνικής επιβίωσης και εφαρμογής της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας πέραν της οποίας δεν συνομιλούμε παρά μόνο ενισχυόμαστε για να αμυνθούμε για να συνομιλήσουμε από θέση ισορροπίας, αποφασίσαμε να αυτοκτονήσουμε με το να αποδεχθούμε να συνομιλούμε για την δημιουργία ενός πολιτικά και πολιτειακά διεστραμμένου κρατικού τέρατος.

ΘΑΝΑΤΟΣ είναι η ΔΔΟ και όποιος συνειδητά ή ανεπίγνωστα για το τι σημαίνει μια τέτοια κατάσταση την υποστηρίζει λειτουργεί Εφιαλτικά και συνεργεί στην δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Κύπρου και σε ανεπίστροφη στρατηγική παγίδευση του νεοελληνικού κράτους.

Η εγκατάλειψη αυτής της θανατηφόρας πορείας είναι η πρώτη και κύρια απόφαση μιας νέας στρατηγικής επιβίωσης τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας. Γιατί τα δύο κράτη θέλουν δεν θέλουν είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.

Αυτή η τροχιά ΘΑΝΑΤΟΥ που φέρει το όνομα ΔΔΟ, επιπλέον, ήδη δημιούργησε τάσεις γενιτσαρισμού και λεβαντινισμού. [ΤΕΛΙΚΑ, ΟΙ ΛΕΒΑΝΤΙΝΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ: ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΤΟΥ ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ. ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΑΜΕΣΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΟΥΝ ΣΕ ΛΕΒΑΝΤΙΝΟΥΣ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΕΩΣ http://wp.me/p3OqMa-1ld] Πιο συγκεκριμένα, πολλές αν όχι οι αιτιολογήσεις της ΔΔΟ είναι προτάσεις υποδούλωσης στην Τουρκία, σταδιακού εκτουρκισμού –μερικά από αυτά που ακούγονται δείχνουν πως πολλοί ενδέχεται και να αλλαξοπιστήσουν– και ολοκληρωτικής εκδίωξης του Ελληνισμού μετά από χιλιάδες χρόνια παρουσία στην Μεγαλόνησο. Πολλές αιτιολογήσεις είναι σε κάθε περίπτωση και κατ’ ουσία δηλώσεις υποταγής στο Τουρκικό εθνικό συμφέρον όπως αναθεωρητικά οι ίδιοι οι Τούρκοι ηγέτες το διακηρύττουν.

Μέχρι να συντελεστεί μια πλήρης τουρκοποίηση, το δέσιμο της Μεγαλονήσου πάνω στο Τουρκικό άρμα θα δημιουργήσει συντελεστικές για την Τουρκοποίηση μεταβατικές ασταθείς καταστάσεις παρόμοιες που βλέπουμε στην περιφέρειά μας, για παράδειγμα στο Ιράκ, στην Συρία και στην ίδια την Τουρκία.

Η ΔΔΟ αναπόδραστα δημιουργεί ένα ασταθές κρατικό βασανιστήριο ενταγμένο μέσα σε ένα ευρύτερο κρατικό βασανιστήριο το οποίο όπως είναι ορατό σε όλους είναι –για όσους αποτελούν μειονότητα ή για όσους δεν βρίσκονται στην εξουσία– το νεοτουρκικό κράτος.

Ο μεταψυχροπολεμικό διεθνές περιβάλλον ευνοεί μια τέτοια εξέλιξη καθόσον ενόσω προχωρούμε στον 21ο αιώνα το πολυπολικό διεθνές σύστημα αναπόδραστα θα καθίσταται ολοένα και πιο συγκρουσιακό, βασικά στις περιφέρειες.