Ξέρει να σε κερδίζει, γαληνεύει, αποκοιμίζει, οδηγεί κάτω από το μαχαίρι…

Εγώ θα ξεφώνιζα αν ήξερα τι με περιμένει, εγώ θα δραπέτευα. Όλα τα παράθυρα θα άνοιγαν, όλες οι πόρτες θα ξεκλειδώνονταν.

Ω, δεν θα άνοιγε ούτε μία. Γι’ αυτό κανένας δεν δραπετεύει, ξέρουν. Ή ελπίζουν.

Η ελπίδα είναι συνοδός του θανάτου, είναι πολύ πιο επικίνδυνος δολοφόνος από ότι η αποστροφή. Είναι υποκριτική, ξέρει να σε κερδίζει, γαληνεύει, αποκοιμίζει, ψιθυρίζει αυτό που ο άνθρωπος επιθυμεί, οδηγεί κάτω από το μαχαίρι.

Μόνο ένας, πολύ σπουδαίος, δραπέτευσε. Τον οδηγούσαν εκείνο το βράδυ, έτσι όπως και μένα, ήταν περισσότεροι. Εκείνος είναι άλλος, είναι σπουδαίος γι’ αυτούς επειδή νιώθει σπουδαίος απέναντί τους, εγώ για κανέναν δεν είμαι σπουδαίος. Σίγουρα δεν άκουσε πώς γαβγίζουν τα σκυλιά, δε νόμιζε ότι κοιμάται και θα ξυπνήσει, ήξερε πού τον οδηγούνε και δεν είχε ελπίδες ότι θα μείνει μοναχός. Δεν ξεγελούσε τον εαυτό του όπως οι άλλοι.

Αποφάσισε αμέσως να δραπετεύσει, αυτή ήταν η πρώτη του σκέψη και η μοναδική. Γι’ αυτό πήγαινε πειθαρχημένα, φοβόταν να μην ξεφωνίσει από μόνη της η σκέψη, τόσο δυνατή είναι, και συνέχεια κοίταζε το σκοτάδι.

Ήταν πανσέληνος, προδοτική, εχθρική, αλλά εκείνος κοίταζε τις σκιές, τα καταφύγια, ψάχνοντας το πιο πυκνό. Και το αποφάσισε μεμιάς, γι’ αυτό και δραπέτευσε, όταν του φάνηκε ότι είναι απρόσεκτοι και ότι άλλη ευκαιρία δεν θα του δοθεί.

*Κρατήστε την ουσία: Η ελπίδα είναι συνοδός του θανάτου! Δοσμένη υπέροχα από το βαλκανικό λογοτεχνικό αριστούργημα – του Μέσα Σελίμοβιτς, στην ελληνική από τις εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ – “Ο δερβίσης και ο θάνατος”. Κρατήστε και κάτι άλλο ως προσθήκη: Δεν είναι οι συναισθηματικές προβολές – αυτές είναι η εύκολη υπόθεση (ζωής) κάθε ανόητου ή ανόητης – σε έννοιες πολυσήμαντες (όπως η ελπίδα), αλλά η ικανότητα ανίχνευσης των πολλαπλών λογικών σημασιών που συνθέτουν την ουσία των εννοιών αυτή (και μόνο) που ορίζει και ξεχωρίζει την αληθώς αριστουργηματική “τέχνη του λόγου”.

egomiocyprus.blogspot.gr

[ Αρχική φωτό: pinterest ]