Η πατρίδα μας γνώρισε στο παρελθόν τέσσερις πτωχεύσεις και ειδικότερα τα έτη 1827, 1843, 1893 και 1932. Τα σημερινά δραματικά γεγονότα, η δημοσιονομική κρίση που περνάμε, μας φέρνουν στη σκέψη ιστορικές μνήμες του παρελθόντος. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει πλέον το ενδεχόμενο της ανεξέλεγκτης πτώχευσης, με επακόλουθο τη μεταφορά της κυριότητας εθνικών περιουσιακών στοιχείων στους ξένους πιστωτές, την υποδούλωση της χώρας και τη μετατροπή του ελλαδικού χώρου σε δεσποτάτο των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας και των υπόλοιπων μεγαλο-πιστωτών μας . Όπως μετά την πτώχευση του 1893, έτσι και στις μέρες μας, οι κύριοι πιστωτές μας (Γερμανία, κ.ά), απαιτούν την εγκατάσταση επιτρόπου, ο οποίος θα ελέγχει την άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής και στον οποίο θα αναφέρεται ο εκάστοτε πρωθυπουργός της χώρας.

Ο εξευτελισμός που υφίσταται η πατρίδα μας οφείλεται στο γιγαντιαίο δημόσιο χρέος. Το 2011 το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδος ανήλθε σε 410 δις ευρώ (€) ή 189% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), έναντι 11,5 δις € ή 30% του ΑΕΠ το 1980. Η χρεοκοπία των δημόσιων οικονομικών, η δημοσιονομική δηλαδή κρίση, αντικατοπτρίζεται στη διαπίστωση ότι μετά το 2006, οι δαπάνες σε τόκους και χρεολύσια για την εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους, υπερβαίνουν αισθητά το σύνολο των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Για παράδειγμα, το 2011 οι δαπάνες για τοκοχρεολύσια διαμορφώθηκαν σε 87 δις € και τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού σε 53,8 δις €, αποτυπώνοντας με τον πιο έκδηλο τρόπο την τραγική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών και την αναπόφευκτη πολιτικοοικονομική εξάρτηση της χώρας από τους ξένους πιστωτές.

Η καταβαράθρωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, τα υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα, οι έκνομες δραστηριότητες της παραοικονομίας (φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, ξέπλυμα χρήματος, τοκογλυφία, δωροδοκία, κ.ά), η διαφθορά στα ενδότερα του κρατικού μηχανισμού, η ανεπάρκεια του στελεχιακού δυναμικού των κομμάτων εξουσίας, κ.ά., συνιστούν τους αιτιώδεις παράγοντες που προκάλεσαν την τωρινή χρεοκοπία της Ελλάδος. Οι συγκεκριμένοι αιτιώδεις παράγοντες έχουν τις ρίζες τους στην απαξίωση των κοινωνικών θεσμών. Άρα, η αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας, η έξοδος από τη δημοσιονομική κρίση και η ώθησή της σε αναπτυξιακή τροχιά, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την επίλυση του ακανθώδους δημοσιονομικού προβλήματος, προαπαιτούν την προαγωγή των κοινωνικών μας θεσμών

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΟΥΚΑΣ_LANDSCAPE.

Από Γιώργο Βάμβουκα

Αναπληρωτή Καθηγητή, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών